MENNO SIMONS

Menno Simons [Simonsz, Symons, Simmons, Simonis] urodził się w 1496 roku [niektóre źródła błędnie podają rok 1492] w miejscowości Witmarsum w niderlandzkiej Fryzji [Friesland] wchodzącej wówczas w skład Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Sam Menno zostawił wskazówkę dotyczącą daty swoich narodzin w swym największym dziele pod tytułem „Fundamentboek” [„The Foundation Book”]. Napisał tam: „W roku 1524, mając 28 lat, podjąłem się pełnienia obowiązków księdza we wsi mojego ojca zwanej Penningum we Fryzji”. {Simons: „Fundamentboek”} Reszta jest matematyką.

Niewiele wiadomo o rodzinie Menno. Jego ojciec imieniem Simon [stąd Menno Simons - Menno syn Simona] prawdopodobnie był farmerem - hodowcą krów i producentem mleka. {GAMEO} Niewiele też jest informacji o dzieciństwie i latach młodości Menno. Wiadomo jedynie, że był solidnie wykształcony. Znał łacinę i grekę.

Portret Menno Simonsa autorstwa Jacoba Burgharta.
Źródło zdjęcia: Mennonite Library of the University of Amsterdam

W 1524 roku został księdzem katolickim i kolejne dwanaście lat służył w parafii w Pingjium [Pingum, Penningum], a następnie w rodzinnym Witmarsum. {MennoSimons.net} Był typowym księdzem tamtych czasów. Słabo znał Biblię, nie stronił od trunków, zabaw i hazardu. Z czasem jednak zaczął zgłębiać Biblię i dostrzegać sprzeczność między doktrynami Kościoła Katolickiego, a nauką Nowego Testamentu. W Piśmie nie odnalazł potwierdzenia rzeczywistej przemiany chleba (hostii) w ciało, a wina w krew Jezusa Chrystusa, a także podstaw do chrztu niemowląt. Te wątpliwości sprawiły, że powoli, nieuchronnie zbliżał się do anabaptyzmu, aż wreszcie zerwał z Kościołem Katolickim, a nawet zaczął czynnie występować przeciwko niemu. Prawdopodobnie ostatecznie skłoniły go do tego tragiczne wydarzenia w klasztorze Bloemkamp oraz śmierć jednego z wyznawców rewolucyjnego nurtu - jego brata - Petera Simonsa. Zerwanie Simonsa z katolicyzmem nie nastąpiło gwałtownie i nagle. Ksiądz długo prowadził walkę wewnętrzną. „Myślałem, że to jest podpowiedź diabła, że on może odwodzi mnie od mojej wiary”. {Simons: „Fundamentboek”} Menno nie był zwolennikiem rozwiązywania problemów na drodze walki rewolucyjnej, lecz przez realizację Słowa Bożego. Rok po wydarzeniach w Münster, w styczniu 1536 roku Menno zetknął się z grupą obbenitów w Leeuwarden, gdzie w styczniu 1536 roku został ochrzczony przez Obbe Philipsa po czym przyjął urząd starszego gminy. W 1539 roku wydał swoje najważniejsze dzieło pt. „Fundamentboek” znane też po tytułem „Dat Fundament des Christelycken leers”, w którym przedstawił swoje poglądy.

Menno zaczerpnął motto swej działalności z I Listu św. Pawła do Koryntian Fundamentu bowiem nikt nie może położyć innego, jak ten, który jest położony, a którym jest Jezus Chrystus.[3:11] {Biblia Tysiąclecia wydanie V}
Według Menno człowiek powinien „dążyć do świętości” poprzez pracę nad sobą w gminie chrześcijańskiej. Menno sprzeciwiał się rewolucyjnym hasłom większości anabaptystów. Stąd zakaz brania udziału w wojnach [zakaz miecza] oraz pełnienia służby wojskowej, co wynikało z dosłownego traktowania przykazania „nie zabijaj”. Zakazy dotyczyły również przysięgania i obejmowania urzędów. Prawdziwy chrześcijanin wg. Menno nie może przyjmować żadnego urzędu, ponieważ urząd to władza, a władza to przemoc i zemsta.

W 1544 roku na skutek wstawiennictwa superintenda kościoła wschodniej Fryzji - Jana Łaskiego, z którym Menno żywo korespondował, wyodrębniono jego wyznanie z ogółu anabaptystów i od tej pory nazywano ich, od imienia przywódcy, mennistami, później zaś mennonitami.
Przypominam, że sami wyznawcy nazywali siebie częściej Braćmi [Szwajcaria], „Doopsgezinde” [Holandia] i „Taufgesinnte” [Niemcy] {Bender: „Mennonites...”}. Co prawda dziś niektóre grupy niemieckich i szwajcarskich mennonitów używają tej nazwy do określenia swego wyznania, ale nazywali ich tak głównie badacze, pisarze i historycy.

Mimo, że wyznaczono cenę 2 tysięcy guldenów za głowę jego oraz za głowy tych, którzy mu sprzyjali, czy choćby czytali jego dzieła, Menno podróżował i nauczał do końca swego życia. Podczas swych podróży odwiedził wiele miast Holandii i Niemiec, a nawet zawitał do Gdańska. Zmarł śmiercią naturalną 31 stycznia 1561 roku w swoim domu w północno-niemieckim mieście Wüstenfelde nieopodal Lubeki, pozostawiając po sobie 24 książki i wiele broszur.

Ze względu na niezłomność i zaangażowanie w szerzenie prawdziwego chrześcijaństwa, wbrew niebezpieczeństwu czającemu się nań przez całe życie, stał się Menno największą postacią historii Kościoła Mennonickiego. W 1873 roku wystawiono mu pomnik w miejscu, gdzie znajdował się dom modlitwy gminy z Witmarsum.


Na podstawie:


Geneza

Do Góry

Wiara

Palczewo
Drewnica
Ostaszewo
Wikrowo
Drewnica

2009-